Mijn herstel

Dinsdag moest ik op controle bij de gynaecoloog in het St Anna. Ik had er vrij weinig zin in, vooral omdat ik daardoor eerder bij Fay weg moest, maar goed het zijn van die dingen die moeten gebeuren. Mijn moeder haalde me op bij het MMC zodat manlief lekker bij Fay kon blijven en hij ook nog even van haar kon genieten. We waren lekker vroeg in Geldrop dus besloten om nog eerst even wat te drinken in de kantine. Daarna op ons gemakje naar de afdeling waar ik al vrij snel aan de beurt was, een welkome verandering!

Lees verder

Uitleggen

judgeAls sinds ik me kan heugen, en dat is best een tijdje, ben ik een type persoon die zichzelf graag uitlegt. Oftewel verantwoord. Heel fout eigenlijk, want dat is helemaal niet nodig. Maar die behoefte die voel ik vrijwel altijd. Bang dat mensen anders de verkeerde dingen denken of een verkeerde indruk hebben van me. Dat is de onzekerheid die speelt, dat weet ik zelf donders goed. En ondanks dat ik mezelf zo goed ken en weet dat ik dit doe en dus ook wéét dat het totaal niet nodig is, doe ik het. Ik krijg het maar niet voor elkaar om ermee te stoppen.

Lees verder

Gastblog bij mamaliefde

Nog voordat ik zelf in het ziekenhuis opgenomen werd met zwangerschapsvergiftiging vroeg Linda van Mamaliefde al aan mij of ik wellicht een gastblog wilde schrijven voor op haar blog. Ze wilde namelijk van de maand maart een themamaand maken die gaat over de zwangerschap en wilde daarvoor ook een aantal gastblogjes plaatsen. Ik voelde me enorm vereerd dat ze dit aan mij vroeg dus ik stemde uiteraard toe. Niet wetende dat de blog die ik ging schrijven in het ziekenhuis geschreven zou worden.

Vandaag deel ik met jullie de blog die ik schreef voor haar, dit omdat het gaat over mijn ziekenhuisopname en eigenlijk het eerste deel is van mijn bevallingsverhalen. Ja je leest het goed, verhalen. Dit omdat ik het wil spreiden over meerdere blogjes, aangezien het ook over meerdere dagen gaat. Maar goed. Hierbij dus de blog die ik schreef voor Mamaliefde.
Lees verder

Dat ene moment

“Dat ene moment” gaat over het moment waarop wij te horen kregen wat er aan de hand is met Fay.

Zo ben je bezig met een blog te schrijven om de mensen up to date te houden en zo loopt de kinderarts met tranen in haar ogen de kamer binnen. Ik vergeet dat moment nooit meer. Ik zie haar gezicht en het enige wat ik denk is “NEE!”. In die enkele seconde die voorbij gaan denk ik niets, behalve dat. Ik wil namelijk niet denken, ik wil niet snappen waarom ze tranen in haar ogen heeft, ik wil niet.
Lees verder